Şişli de çalışıyorum… Her sabah 129 – Altunizade Mecidiyeköy ile, mecidiyeköy otobüs durağına geliyorum. Daha sonra yine cadde üstündeki durağa yürüyüp, Osmanbey yönüne giden her hangi bir otobüse biniyorum. Klimalı olması tercih sebebidir.

2 ay kadar oldu işe başlayalı… Bu 2 aylık süre içerisinde 5 kere, artık yüzünü unutmadığım bir adam otobüste kavga çıkartıyor. İlk seferde adama hak vermiştim. İşte halkın sesi! Yürü be dayıcım demiştim içimden. Ama adam abarttı, her şöförle kavga ediyor. Hat aynı, adam aynı Şöför değişik. Ama adam ayırt etmiyor.

Otobüs durağı tam ışıkların olduğu yerde. Tam yeşil yanıyor. Bir ton insan otobüse binmeye çalışıyor. Şöför bekliyor tabi, otobüs tam kalkacak, kırmızı yanıyor. Böyle böyle 2-3 yeşil kırmızı seansı yaşıyoruz. Adam 1 ay önce şöförle tartıştı. 1 hafta sonra başka bir şöför…

Daha kaç ışık bekleyeceğiz ya!

Arada sırada kendine birkaç destekçi, şakşakçı bulup şöförü alt ediyor tabiki Ama adamın her seferinde bunu yapması benimde canımı sıkmaya başladı Sabah sabah, otobüs uykusunu seven bir insan olarak böyle tartışmalarla uykumun bölünmesini istemiyorum kardeşim!

Sen böyle beklersen yolcu, sabaha kadar biz burdayız yauw!

En son tartışma bugün gerçekleşti… Ve biraz hararetliydi. Şöför sanane kardeşim! diye cevap verince olan oldu. Adam şöförün üstüne yürüdü falan filan. Ben tabi, yauw abiler durun ben ineyim 2 durak kaldı, sonra ne bok yerseniz yiyin diye geçiriyorum aklımdan.